ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!

Καλώς ήρθατε στο ιστολόγιο της τάξης μας και για το σχολικό έτος 2013-2014! Ξεκινήσαμε ως Α΄ τάξη, συνεχίσαμε στη Β΄ τάξη και φέτος στη Γ΄ τάξη χρησιμοποιούμε τον χώρο αυτό για τις αναρτήσεις μας.
Εδώ θα βρείτε υλικό χρήσιμο για τα μαθήματά μας, αλλά και εργασίες μας, παιχνίδια, ενδιαφέρουσες πληροφορίες ...
Σας καλούμε να συνεισφέρετε κι εσείς με τις αναρτήσεις και τα σχόλιά σας!!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β΄ Τάξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β΄ Τάξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 30 Ιουνίου 2013

Πολιτιστικό Πρόγραμμα "Της Ζωής τα Παραμύθια"

Αυτή είναι ολοκληρωμένη η εργασία που έγινε από την ομάδα της Β΄ Τάξης που συμμετείχε στο Πολιτιστικό Πρόγραμμα "Της Ζωής τα Παραμύθια". Ευχαριστούμε όλους για τη συμμετοχή τους και τη βοήθειά τους. Ας είναι αυτό το πρόγραμμα η αφετηρία και άλλων "ανασκαφών" στο παρελθόν του τόπου και των ανθρώπων.



ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι. Τα γενεαλογικά δέντρα των οικογενειών των μαθητών



ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ. Η συνέντευξη της κυρίας Αυγής Σονίδου




Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Άγχος στο σχολείο...

"..... Άγχος, πλήξη, κούραση μέσα στο σχολείο ή με απλά λόγια: «η ζωή είναι αλλού...»
Στο φόντο όλων αυτών βρίσκεται ο Γολγοθάς των Ελλήνων μαθητών που δεν βρίσκουν ούτε ένα ίχνος χαράς και δημιουργικότητας μέσα στο ελληνικό σχολείο. Αγχος, πλήξη και κούραση συνθέτουν το τρίπτυχο της σύγχρονης αμάθειας αφού η γνώση λειτουργεί συσσωρευτικά σαν ένας καθημερινός καταναγκασμός που οδηγεί στην απομάκρυνση από το ιδεώδες και την αποστολή της εκπαιδευτικής πράξης. Σε ένα τέτοιο σχολικό περιβάλλον η φοίτηση μετατρέπεται σε υποχρεωτική αγγαρεία, σε αδιάφορη προσέλευση, σε ιδιότυπη ανία, αφού η αληθινή ζωή φαντάζει πέρα και έξω από τις αίθουσες, μακριά από τα βιβλία και τους διδάσκοντες. Την ίδια στιγμή οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι απορούν γιατί εισέρχονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Δυστυχώς το πρόβλημα δεν έγκειται μόνο στο επίπεδο των γνώσεων που κατέχουν οι μαθητές, αλλά επεκτείνεται και σε επίπεδο αξιών και δεξιοτήτων. Η αξιακή σύγχυση των μαθητών μας εδράζεται στην έλλειψη σταθερών σημείων αναφοράς σε επίπεδο συμβόλων, προτύπων και κοινωνικών αναπαραστάσεων. Η ανεργία, τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, η «τηλεοπτική δημοκρατία», η προβολή του life style ως εναλλακτική διέξοδος ζωής και ατομικής δράσης συνθέτουν την αυτο-εικόνα μιας κοινωνίας που διαρκώς φθίνει, προβάλλοντας αποκλειστικά το «ιδιωτικό όραμα» ως βιώσιμη και ρεαλιστική διέξοδο από την κρίση.
Επιπλέον, το ελληνικό σχολείο επιμένει στη στείρα συσσώρευση γνώσης και δεν δίνει έμφαση στις κοινωνικές δεξιότητες των μαθητών. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν μέσα στο σχολείο τα παιδιά μας «μαθαίνουν να συνεργάζονται», «μαθαίνουν να μοιράζονται», «μαθαίνουν να συναισθάνονται», «μαθαίνουν να δημιουργούν», «μαθαίνουν να ακούνε και να επεξεργάζονται τις διαφορές», «μαθαίνουν να συνθέτουν μέσω της διαλεκτικής», «μαθαίνουν να συμμετέχουν», ή εν τέλει «μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν»; Αν για παράδειγμα ορίζαμε τις δεξιότητες αυτές ως «προαπαιτούμενα ποιότητας» μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα θα καταλαβαίναμε την αναποτελεσματικότητά μας να δώσουμε στέρεα και δυναμικά εργαλεία ζωής στους τωρινούς μαθητές και αυριανούς πολίτες.

Η ατομική προσπάθεια από μόνη της δεν αρκεί
Δυστυχώς η φιλοτιμία και ο γνήσιος ιδεαλισμός που επιδεικνύουν αμέτρητοι εκπαιδευτικοί δεν αρκούν από μόνα τους για να ανατρέψουν το αρνητικό κλίμα. Οι κοινωνιολογικές μελέτες αποδεικνύουν περίτρανα ότι τα συστήματα και οι κοινωνικές δομές «καταπίνουν» τις πρωτοβουλίες των μεμονωμένων υποκειμένων, ιδιαίτερα όταν αυτές δεν είναι συλλογικά οργανωμένες και κοινωνικά συντονισμένες.

Με άλλα λόγια, το προσωπικό όνειρο και η ατομική προσπάθεια των εκπαιδευτικών δεν μπορεί να μεταφραστεί σε όρους μιας ρεαλιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής αν δεν αναληφθεί η συλλογική ευθύνη και η δράση μιας νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που να τη θέλουν οι περισσότεροι παλεύοντας καθημερινά και από κοινού γι' αυτήν. .....

Απαισιοδοξία, απογοήτευση, δυσθυμία: συνώνυμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος
Το αίτημα της ποιότητας γίνεται επιτακτικό από τη στιγμή που η εκπαιδευτική πραγματικότητα καθίσταται αμείλικτα απογοητευτική. Παρόλο που σήμερα έχουμε κατορθώσει το καθολικό δικαίωμα στην υποχρεωτική εκπαίδευση, την τυπική ισότητα των ευκαιριών στην πρόσβαση, το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων, τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα όργανα διοίκησης της εκπαίδευσης, βιώνουμε καθημερινά τη μετριότητα, τη ματαίωση, την, κατά κοινή ομολογία, χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση: καταθλιπτικά σχολικά συγκροτήματα, απωθητικά σχολικά εγχειρίδια, μηχανιστική επιμόρφωση, συγκεντρωτισμός και γραφειοκρατία, έλλειψη αισιοδοξίας και σιγουριάς για το μέλλον. Τα συμπτώματα αυτά τείνουν να παγιωθούν ως μόνιμα και διαχρονικά χαρακτηριστικά της ελληνικής πραγματικότητας, αφού τίποτα δεν μπορεί να ταράξει τα βαλτώδη νερά του εκπαιδευτικού συστήματος και να νοηματοδοτήσει την απαρχή μιας εκπαιδευτικής αναγέννησης. Οι πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΠΘ ανακυκλώνονται, οι πάντες διαπιστώνουν σταθερά την κρίση, το εκπαιδευτικό κίνημα ουσιαστικά αμύνεται χωρίς να μπορεί να διαμορφώσει μακρόπνοη στρατηγική και ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της εκπαίδευσης διεκπεραιώνει ράθυμα τη συμβατική υποχρέωση του κράτους να παρέχει «δωρεάν» δημόσια εκπαίδευση θεσμοποιώντας την ακινησία. ..."
Άρθρο του Νίκου Φωτόπουλου από την Ελευθεροτυπία.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Με ένα «κλικ» στον κόσμο του Βυζαντίου

Τσίροι, σαρδέλες, χταπόδια, καλαμάρια, σουπιές, παστά ψάρια. Ασβεστότυρο. Μαρούλια, λάχανα, σπανάκι, κρεμμύδια και άλλα λαχανικά, φρέσκα ή σε τουρσί, φασόλια, φακές, ρεβίθια, κουκιά, γάλα, αβγά.
Μέσα από την ιστοσελίδα τα παιδιά μαθαίνουν ακόμα και να ζωγραφίζουν βυζαντινές εικόνες.
Και για επιδόρπιο, φρέσκα φρούτα και γλυκά με μέλι και ξηρούς καρπούς. Αυτά περιελάμβανε το διαιτολόγιο των Βυζαντινών, ιδίως όσων ανήκαν σε φτωχά στρώματα. Οι πλούσιοι έτρωγαν κρέας, μεγαλύτερα και ακριβά ψάρια, βλάχικο και κρητικό τυρί. Αν και έτρωγαν απλά, η χρήση καρυκευμάτων (αλάτι, πιπέρι, κανέλα, γαρίφαλο, ξίδι, σκόρδο) και αρωματικών (άνηθος, μάραθος, δεντρολίβανο, ρίγανη, κάππαρη) έδινε γεύση στα φαγητά τους. Η πιο διαδεδομένη πάντως σάλτσα τους, ο γάρος, που παρασκευαζόταν από ψάρια και εντόσθια ψαριών, αλάτι και παλιό κρασί, φαίνεται ότι αποτελούσε το κύριο μέσο για να νοστιμίσουν όλων των ειδών τα φαγητά. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται πια.
Αυτές τις πληροφορίες, όπως και πολλές ακόμα, για τη ζωή, τα ήθη, τα έθιμα, τις γιορτές και τις ενασχολήσεις των Βυζαντινών, μπορεί να βρει κάθε ενδιαφερόμενος σε μια εξαιρετική ιστοσελίδα. Τη δημιούργησε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και την τιτλοφόρησε «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου» (www.exploringbyzantium.gr).

Εξερευνώντας το Βυζάντιο
Το έργο «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου» επιδιώκει να δημιουργήσει έναν διαδικτυακό πολυχώρο, ελεύθερα προσβάσιμο, ο οποίος θα αποτελέσει βασική πηγή πληροφόρησης για τον βυζαντινό πολιτισμό και μάλιστα σε δύο γλώσσες (ελληνικά-αγγλικά). Οι υπηρεσίες που προσφέρει το πόρταλ «Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου» είναι τέσσερις:
Η πρώτη έχει τη μορφή τριών προτεινόμενων ταξιδιωτικών διαδρομών σε βυζαντινές πόλεις (σταθμούς), όπου ο επισκέπτης προσλαμβάνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για τα βυζαντινά μνημεία κάθε σταθμού με τη χρήση πολύμορφου υλικού (εικόνα, βίντεο, σχέδια, ψηφιακά πανοράματα).
Η δεύτερη προσφέρεται με τη μορφή μελέτης σε ποικίλο βάθος συγκεκριμένων θεμάτων, ανάλογα με τα είδη των χρηστών (εξειδικευμένο κοινό, μαθητές, και ευρύ κοινό). Η τρίτη προσφέρεται με τη μορφή οκτώ εκπαιδευτικών παιχνιδιών για παιδιά ηλικίας 5-8 και 9-14 ετών. Μπορούν να μάθουν παίζοντας και να παίξουν μαθαίνοντας.
Τέλος, η τέταρτη υπηρεσία προσφέρεται με τη μορφή τριών ραδιοφωνικών εκπομπών, οι οποίες περιλαμβάνουν ιστορικά κείμενα και ένα παραμύθι που σχετίζονται με θέματα του βυζαντινού πολιτισμού (στο Διαδίκτυο και σε PDA).

Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Σχολεία στην Ελλάδα του παρελθόντος...

Σχολεία του κόσμου

Ο φωτογράφος Julian Germain μας μεταφέρει σε ένα "φωτογραφικό" ταξίδι στις τάξεις όλου του κόσμου! Οι εικόνες είναι μοναδικές, αφού οι διαφορές είναι τεράστιες ανάμεσα στα σχολεία των απομακρυσμένων περιοχών της Ασίας και της Αφρικής και τα σχολεία των αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης.
Δημοτικό Σχολείο στην Γκαμπέλα της Αιθιοπίας Η Γκαμπέλα είναι ένα μικρό χωριό περίπου 420 χιλιόμετρα έξω από την Αντίς Αμπέμπα. Οι αίθουσες είναι σε άσχημη κατάσταση και πολλά από τα παιδιά δεν καταφέρνουν να φτάσουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι δάσκαλοι είναι απολύτως σεβαστοί σε αυτήν την περιοχή και τα παιδιά επιθυμούν πολύ να μάθουν.
Δημοτικό Σχολείο Akamat Al Me'gab, στην Υεμένη. Αυτή η εικόνα είναι όλο και όλο το σχολείο. Ένα δωμάτιο στο δημοτικό σχολείο μιας ορεινής γεωργικής περιοχής στην Υεμένη. Η θέα από τα παράθυρα είναι εκπληκτική, δεν υπάρχει όμως ηλεκτρικό ρεύμα. Στο σχολείο φοιτούν παιδιά όλων των ηλικιών και λόγω του ότι βρίσκονται στην ύπαιθρο δεν υπάρχει πρόβλημα στο να φοιτούν από κοινού αγόρια και κορίτσια. Τέλος, εφαρμόζεται η αλληλοδιδακτική αφού τα μεγαλύτερα παιδιά βοηθούν τα μικρότερα.
Σχολείο στο  Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας. Αυτό είναι ένα τυπικό σχολείο για τα παιδιά της εργατικής τάξης. Όποιοςέχει χρήματα στη Βραζιλία στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό σχολείο. Τα παιδιά σε αυτή την κατηγορία ζουν σε κοντινή εργατική περιοχή και είναι πολύ φτωχά.  Οι πόροι είναι ανεπαρκείς και είναι πολύ δύσκολο να πάνε αυτά τα παιδιά σε κάποιο Πανεπιστήμιο.
Το σχολείο Agnes-Miegl-Realschule στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Το σχολείο αυτό είναι ένα "κανονικό σχολείο" της εποχής, χαλαρό και φωτεινό με τα παιδιά να είναι ντυμένα νεανικά, της μόδας, με γκράφιτι στον τοίχο και τη νεανική κουλτούρα να εκφράζεται σε όλο το κτίριο.
Σχολείο Escolar Secundaria στου Tiracanchi του Περού. Το Tiracanchi είναι ένα μικρό χωριό στα βουνά, και το 25% από τα παιδιάμιλούν μόνο τη μητρική τους γλώσσα. Το  82% των πατέρων τους ήταν γεωργοί ή κτηνοτρόφοι, και μόνο το 46% είχε ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι εκπαιδευτικοί, καθώς κανένας από τον τοπικό πλυθυσμό δεν είναι αρκετά εκπαιδευμένος για να διδάξει και κανείς από τους καθηγητές της πόλης δε θέλει να έλθει σε αυτή την απομακρυσμένη περιοχή για να διδάξει με πολύ λίγα χρήματα.
Βornago College, Ολλανδία. Αυτό το Γυμνάσιο στην Ολλανδία είναι ένα κλασικό γυμνάσιο με τα παιδιά να απολαμβάνουν την ώρα της Γυμναστικής με διάφορα σπορ στο γκαζόν του σχολείου.
Σχολείο στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Τα παιδιά σε αυτό το σχολείο που διδάσκονται τη μέθοδο Suzuki, σε συνδυασμό με τη Φιλαρμονική της Μαδρίτης. Λόγω της υπογεννητικότητας στην Ισπανία, πολλά σχολεία απειλούνται με κλείσιμο.
Δημοτικό Seaham, στο County Durham
Το σχολείο Jessore στο Μπαγκλαντές. Δεν  πρόκειται για μια στρατιωτική σχολή, όπως φαίνεται στην εικόνα, αλλά αυτή είναι η στολή τους. Το σχολείο είναι πολύ αυστηρό και πειθαρχημένοκαι τα περισσότερα αγόρια θέλουν να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι.
Kuramo Junior College, στο Λάγος της Νιγηρίας
Γυμνάσιο  Min-Sheng στο Ταϊπέι, Ταϊβάν. Οι μαθητές αφού γευμάτισαν όλοι μαζί στην τάξη με το δάσκαλό τους,κάθισαν στα θρανία τους και πήραν έναν υπνάκο για 30 λεπτά. Ήταν σαν έναμάθημα που προορίζεται μόνο για ύπνο, αφού είναι μέρος της κουλτούρας τους!  Στη συνέχεια, πήραν φρέσκο ​​αέρα 10 λεπτά με τα πόδια στην αυλή και μετά άρχιζαν πάλι το μάθημα. 
Σχολείο Escuela Primaria Angela Landa στην Παλιά Αβάνα, Κούβα
Σχολείο για "high class" μαθητές στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία.


Πηγή: http://www.travelstyle.gr/portal/gr/destination_articles.php?dest_id=338&id=10579

Εξάπλωση των Τούρκων (1261 κ.ε.)